Coquelicots  

اینجا همیشه تیه 

ظهر بود.

ابتدای خدا بود.

ریگ زار عفیف

گوش می كرد،

حرف های اساطیری آب را می شنید.

آب مثل نگاهی به ابعاد ادراك.

لكلك

مثل یك اتفاق سفید

بر لب بركه بود.

کتاب گلستان سعدی در قرن هفدهم میلادی بوسیله « آندره دوریه» به زبان فرانسه ترجمه شد وفرانسویان از این حیث در اشاعه فرهنگ و تمدن ایرانی و معرفی ادبیات فارسی به اروپاییان نقش مهمی دارند. با این حال برای تحقق ترجمه دیوان حافظ توفیق مهمی حاصل نکرده و آشنایی ادیبان فرانسوی صرفا از روی ترجمه های غیر فارسی مانند آلمانی و انگلیسی صورت گرفت. « آندره ژید» صاحب کتاب« مائده های زمینی» که تاثیر بسزایی از اشعار حافظ گرقته وتالیف آنرا مرهون غزلیات حافظ می داند به صراحت می گوید« به قدری اشعار حافظ نافذ و قدرتمند هستند که حتی ترجمه آلمانی آنها برای من فرانسوی زبان تاثیر گذار و شاهکار هستند. کاش به زبان فارسی و ادبیات غنی آن آشنایی بیشتری داشتم.»

بيدل، سپهري و سبك هندي  به قلم مرحوم  سید حسن حسینی

در این کتاب در برخی جاها به عناصر تخیل و جنبه های سوررئالی هر دو شاعر یعنی سهراب سپهری و بیدل اشاره شده است که پیشنهاد می کنم این کتاب را مطالعه کنید ضمنا یک شعر و نقاشی هم از سهراب آوردم که امیدوارم مورد توجه شما قرار گیرد.

پس از لحظه های دراز
بر درخت خاکستری پنجره ام برگی رویید
و نسیم سبزی تار و پود خفته ی مرا لرزاند.
و هنوز من
ریشه های تنم را در شن های رویاها فرو نبرده بودم
که براه افتادم.

پس از لحظه های دراز
سایه ی دستی روی وجودم افتاد
ولرزش انگشتانش بیدارم کرد.
و هنوز من
پرتو تنهای خودم را
در ورطه ی تاریک درونم نیفکنده بودم.
که براه افتادم.

پس از لحظه های دراز
پرتو گرمی در مرداب یخ زده ی ساعت افتاد
و لنگری آمد و رفتش را در روحم ریخت
و هنوز من
در مرداب فراموشی نلغزیده بودم
که براه افتادم

پس از لحظه های دارز
یک لحظه گذشت:
برگی از درخت خاکستری پنجره ام فرو افتاد،
دستی سایه اش را از روی وجودم برچید
و لنگری در مرداب ساعت یخ بست.
و هنوز من چشمانم را نگشوده بودم
که در خوابی دیگر لغزیدم.

(سهراب سپهری)

بركه

Lac

eau magnétique,

tu rends serein et calme.

Tu es la vie,

en abondance,

en réserve.

Que ton eau frissonne dans un matin d'hiver,

ou que l ' août te rende accueillant , généreux de chaleur,

toujours tu m'attire pareillement et je suis ta loi.

Un fleuve tranquille

Lac d Annecy en hiver

Francis Jammes (prononcer [jam] et non [djèms]), né à Tournay (Hautes-Pyrénées) le 2 décembre 1868 et mort à Hasparren (aujourd'hui Pyrénées-Atlantiques) le 1^er novembre 1938, est un poète français, également romancier, dramaturge et critique. Il passa la majeure partie de son existence dans le Béarn et le Pays basque, principales sources de son inspiration.

نویسنده ونمایشنامه نویس فرانسوی و  رومانی الاصل یکی ازمهمترین نمایشنامه نویسان نو گرای فرانسوی است که در گسترش نگاه نو در جهان نمایشنامه نویسی و تئاتر گام مهمی برداشت. جهان یونسکو پر است از مفاهیم پوچ گرایانه ( ابزورد) و گروتسک . گاهی اندیشه او به سمت پوچ گرایی سیلان می یابد و او این کار را گاه از طریق فرم و گاه از طریق محتوا پیش می برد . شکست های زبانی در میان آثار او به خوبی نمودار است . آوازه خوان طاس ،  صندلی ها ، درس ، کرگدن و تشنگی و گشنگی   مهمترین آثار نمایشی این نویسنده اند.   ادامه مطلب به زبان فرانسه

La lente arrivée du crépuscule naufrageur

Les feux de la Saint Jean

Le Portugais

Nature morte au violon